er0τικ0n

 νύχτα, η φωλιά θροΐζει, την μουσκεύει η βροχή

τα δυο ρόδινα πέταλα θέλω, εδώ στην πηγή

και δέξου με ως πότη όσων κυλούν στις πτυχές σου

διαπέρασε εμένα με κάτι από εσένα

γίνε αγέρας της ερήμου που σαρώνει την γη

το θέρος μας τώρα ίσως σκορπίσει τον χειμώνα

για μια και μόνο τόση δα μικρή μοναχή στιγμή

μα ξέρω εγώ και ξέρεις εσύ πως αυτό αρκεί

κελαηδά, φτερουγίζω, κυματίζω, σπαρταράει