είμαστε επικίνδυνοι . εγώ και εσύ, εμείς οι αμέτοχοι, που
συνεχίζουμε την ζωή μας ορίζοντας ως κανονικότητα την κλιμακούμενη
διαταραχή ενός κόσμου που κοχλάζει και αφρίζει υπό το βάρος μιας βαριάς
και ασήκωτης πυραμίδας . είμαστε επικίνδυνοι τόσο που πρέπει να μας
κρατάει υπνωτισμένους ο αδιάκοπος ρυθμικός βόμβος ενός πανταχού
παρόντος, ατέρμονου θεάματος, ανυπολόγιστης αξίας και απεριόριστων
πόρων, με την αναπόφευκτη αυστηρότητα της ρουτίνας και μια ακονισμένη
πυγμή υποδερμικών ονύχων επιστημονικά μεθοδευμένη ώστε να διαπερνάει τον
βαθύτερο ψυχισμό μας και να αποθέτει μολυσματικά πρωτόκολλα
συμπεριφοράς στο άβατο του . είμαστε τόσο επικίνδυνοι που στην βάση
αυτής της θεόρατης και αβυσσώδους προβολής έχουν χτιστεί φαραωνικές
δομές ελέγχου και διαμόρφωσης της συμπεριφοράς μας, αόρατες και
απύθμενες μα αλώβητες και πάνοπλες, έτοιμες να αντέξουν οποιαδήποτε
επίθεση εντός των κολοσσιαίων αιθουσών τους, στους τοίχους των οποίων,
στις πιο σκοτεινές γωνίες, είναι ζωγραφισμένη η αλήθεια του μοναδικού
δυαδικού κανόνα τους: μαστίγιο ή καρότο . υπάρχει ένας φρικαλέος
κίνδυνος, μια αδιανόητη απειλή, ένας τρόμος βαθιά ριζωμένος και ιστορικά
πληροφορημένος στις επάλξεις των δομών όπου οι φύλακες γυρίζουν, γιατί
πήρε χρόνο και αίμα για να χτιστούν όλα αυτά και όμως κάθε τι που έχει
αρχή πρέπει να έχει και τέλος, και ίσως μάθουν, ίσως θυμηθούν, ίσως
καταλάβουν και ίσως εξοργιστούν και κόψουν μια κλωστή και όλα αυτά
καταρρεύσουν φαντασμαγορικά στον απρόβλεπτο και ανυπολόγιστο μαύρο θεό
του χάους, ανεπιστρεπτί . αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος εκκωφαντικούς
θορύβους και υπέρλαμπρα φώτα, ανθρωπάκο, γιατί δεν πρέπει να ακούσεις το
μέγα θηρίο που έχουν κρύψει πίσω από τις σειρήνιακές μελωδίες και τους
ύπουλους ύμνους τους σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να καλύψουν τους
βρυχηθμούς του που σε καλούν να αντιδράσεις σε κάτι απεριόριστα
μεγαλύτερο από εσένα . είσαι επικίνδυνος ανθρωπάκο, και πως να το
κάνουμε, αυτό δεν είναι καλό για να χτίζεις πυραμίδες, ανθρωπάκο, δεν
συμφέρει, και ίσως να μην είναι καθόλου πρακτικό για μια ειρηνική
συνύπαρξη, για την αγάπη, τον έρωτα και την ευτυχία, αλλά η πυραμίδα σου
τα έχει πάρει και αυτά και πολλά ακόμη άλλα, ανθρωπάκο, η πυραμίδα σου
έχει στερήσει ακόμη και όσα υπάρχουν πέρα από αυτά, μετά από ένα
ξημέρωμα διαφορετικό, κάπου αλλού . η πυραμίδα δεν μπορεί να σε φοβίσει
ανθρωπάκο, είναι μια σύνθετη ιδέα, και μόνο αυτό, για αυτό σε στρέφει
ενάντια του εαυτού σου . θα μπορούσαμε να τρομάξουμε εκείνους ανθρωπάκο,
αλλά είμαστε ανθρωπάκια και όχι Άνθρωπος, θα μπορούσαμε να πεινάμε,
αλλά πεινάς, θα μπορούσαμε να κρυώνουμε, αλλά κρυώνεις, θα μπορούσαμε να
νιώθουμε μόνοι αλλά νιώθεις μόνος . σε έπεισαν πως είσαι ανόητος,
καταστροφέας, ζώο, άπληστος, αδύναμος, ασήμαντος, σου είπαν πως έχεις
νόημα μόνο αν χτίσεις την πυραμίδα τους εναποθέτοντας την σορό του
μικρού ποταπού κορμιού σου στις πλευρές της και ίσως τότε δεν μπορούσες
να καταλάβεις τι σου λέγανε κάποιοι φωνάζοντας όλοι μαζί στις σκιερές
πλευρές των νεκρογέννητων μεγαλουπόλεων μα ίσως μπορείς τώρα, κοιτώντας
πίσω, να δεις πως η πυραμίδα τους μπορεί να χτίζεται για πάντα μα εσύ
σύντομα θα γίνεις σκόνη στην απέραντη της βάση .
Σχόλια