το θεμεθλον

  1. ήταν μέρα κάποτε, θυμάται δεν μπορεί, θα ήταν μέρα μα την έχασε κάπου 2. αιχμηρός αγέρας και ψυχρός πνοή παγωμένη και οργή εν τω κενώ του 3. ένας γκρεμός δυο βήματα πριν όνειρα ακόμη μπροστά φεύγουν πετώντας 4. χέρια στο δέρμα λασπωμένα γλιστρούν στα σωθικά και η γεύση μένει 5. σαν μπόρα στα μάτια αγριεμένη ψιχάλες με αλάτι πικρές και φως παντού 6. μια πείνα για σάρκα στην ερημιά γιατί πόθος υπάρχει μα είναι μακρυά 7. κλωστές τυλιγμένες στα χείλη ματωμένες βελόνες αναγκαία σιωπή, και δίκιο 8. χέρια υψωμένα μέσα στον ήλιο νεφέλες πατεί, και μια φωνή: πιο ψηλά 9. φως στην σχισμή και μυστικά αγκάθια τριγύρω στα σκοτεινά 10. αγκιστρωμένη, άρρωστη βαριά λύσσα, αγωνία, πόνος μια καρδιά

 νύχτα, η φωλιά θροΐζει, την μουσκεύει η βροχή τα δυο ρόδινα πέταλα θέλω, εδώ στην πηγή και δέξου με ως πότη όσων κυλούν στις πτυχές σου διαπέρασε εμένα με κάτι από εσένα γίνε αγέρας της ερήμου που σαρώνει την γη το θέρος μας τώρα ίσως σκορπίσει τον χειμώνα για μια και μόνο τόση δα μικρή μοναχή στιγμή μα ξέρω εγώ και ξέρεις εσύ πως αυτό αρκεί κελαηδά, φτερουγίζω, κυματίζω, σπαρταράει

 τη γεύση του δέρματος που έχει οργωθεί από χέρια ανήμπορα, πυρρός, αγκυλωμένα τις ίριδες ημισέληνα, τ’ αγκιστρωμένα χείλη η ιέρεια που οδηγεί την τέλεση του Έργου ο πιστός που το μυστήριο δέχεται κοινωνόντας ο αποθαμός του νόμου των θέων, να ‘μαστε πάντα ένας μα να που πάντα η νύχτα διαδέχεται την μέρα

  είμαστε επικίνδυνοι . εγώ και εσύ, εμείς οι αμέτοχοι, που συνεχίζουμε την ζωή μας ορίζοντας ως κανονικότητα την κλιμακούμενη διαταραχή ενός κόσμου που κοχλάζει και αφρίζει υπό το βάρος μιας βαριάς και ασήκωτης πυραμίδας . είμαστε επικίνδυνοι τόσο που πρέπει να μας κρατάει υπνωτισμένους ο αδιάκοπος ρυθμικός βόμβος ενός πανταχού παρόντος, ατέρμονου θεάματος, ανυπολόγιστης αξίας και απεριόριστων πόρων, με την αναπόφευκτη αυστηρότητα της ρουτίνας και μια ακονισμένη πυγμή υποδερμικών ονύχων επιστημονικά μεθοδευμένη ώστε να διαπερνάει τον βαθύτερο ψυχισμό μας και να αποθέτει μολυσματικά πρωτόκολλα συμπεριφοράς στο άβατο του . είμαστε τόσο επικίνδυνοι που στην βάση αυτής της θεόρατης και αβυσσώδους προβολής έχουν χτιστεί φαραωνικές δομές ελέγχου και διαμόρφωσης της συμπεριφοράς μας, αόρατες και απύθμενες μα αλώβητες και πάνοπλες, έτοιμες να αντέξουν οποιαδήποτε επίθεση εντός των κολοσσιαίων αιθουσών τους, στους τοίχους των οποίων, στις πιο σκοτεινές γωνίες, είναι ζωγραφισμ...

 τι κρατά μακρυά τους ανθρώπους η ψυχή και το σώμα μου σκιάχτρο όλο καρφιά τι κρατά μακρυά τους ανθρώπους η μοιρολατρία και τα πεπραγμένα στην ψυχή και το σώμα μου τι κρατά μακρυά τους ανθρώπους γιατί να μην μπορείς μ’ αγκίστρια κοντά να τους τραβήξεις

Έξω χιόνιζε και όλα έδειχναν πως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά θα ήταν λευκά. Η θερμοκρασία είχε πέσει, ο ουρανός ήταν συνεχώς μουντός, η ανάσα του άχνιζε, στους δρόμους είχαν κάνει την εμφάνιση τους οι καστανάδες, η μελαγχολία των εορτών ζύγωνε σιγά σιγά όπως και η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Σκοτάδι, παγωνιά, μαύρες σκέψεις. Εχθροί αυτών, φωτάκια, τραγούδια, δώρα, γλυκά. Ο Βασίλης έχανε τη μάχη κατά κράτος. Οι δυο του συγκάτοικοι είχαν φύγει για τις πόλεις τους, αφήνοντας το φοιτητικό τους διαμέρισμα όλο δικό του. Ένα βασίλειο ησυχίας το οποίο είχε αποφασίσει να γεμίσει με μουσική. Δεν άναβε ποτέ κανένα φως πέρα από τη λάμπα του δωματίου του, και το αναπόφευκτο που έβγαινε από τα βάθη του ψυγείου. Ακόμα και τη λάμπα την έσβηνε αν δεν την είχε ανάγκη καθώς ακριβώς έξω από τη μπαλκονόπορτα του είχε μια λάμπα η ΔΕΗ που μετά τις έξι παρήγαγε μια λάμψη ενός περίεργου θερμού χρώματος. Ροζ-κίτρινο-καφέ-κόκκινο-μωβ. Δεν είχαν όλοι οι δρόμοι της πόλης τέτοιες λάμπες. Συνειδητοποίησε κατά...