ονειρωδυνία

στην νυχτερινή θέρμη τριγμοί
      θερινός πυρετός
στον καυτό αέρα ήχοι
      έλλειψη φωτός
ορθάνοιχτα μάτια
      μα κλείνουν              

               δάκτυλα βυθισένα
                     σε λευκές πτυχές σκιερές
               ενός σεντονιού που λιώνει
                    και ρέει
               και χύνεται χωρίς να τελειώνει
                     όχι πια αβαθές

                              πριν τα μάτια ανοίχουν
                                    ο λευκός του βυθός
                              γκρεμίζεται σε νέα βάθη
                                    σφιχτά στο δέρμα τυλιγμένος
                              και όλο βαθαίνει
                                    χάνεται
                              το λευκό στην σκιά

ταχύς, απλώνεται

εξαπλώνεται, κυματιστός     

μακραίνει, αειφανής

αβυσσικά πεδία πλάθει να χαθείς     

κι εκεί σ' αφήνει

βορβορυγή αντηχεί στην αντάρα

εκκωφαντική     

ένα μάτι στην δύση

ένα στην ανατολή     

μελιά θαμπά φεγγάρια

μέχρι

που

ανοίγει

ανάμεσα τους

τρισκότεινη ραγισματιά

πελώριο

απέρατο     

άπατο βάραθρο

στους ολόλευκους πυθμένες     

φωτοχοή των ουρανών πιο πάνω

και χαλασιά των πάντων     

κατάβαση του κόσμου

ταχέως κάτω

στροβιλώδης ροή

προς το μαύρο

έως

την

αυγή