χώμα

άκουσε με, η μοίρα, μας προκαλεί
               με ζαλίζουν τ' αστέρια
ίσως είμαστε όλοι λίγο τρελοί
               με τρομάζει το αίμα

με τα μάτια στραμμένα στο φως
               τυφλωμένοι σαν πρώτα
ήμουν πάντα διαφορετικός
               θαρρώ είμαι ακόμα

αύριο είπα, θα έρθω να σε βρώ

άκουσε με, η μοίρα, μας προκαλεί
               μα έχω κλείσει τα μάτια
έχουν δώσει μια προσταγή
               να κοιτάμε στο χώμα

αύριο είπα θα τους αρνηθώ

στα όνειρα μου δεν είμαι θνητός
               σαν ξυπνώ συλλογιέμαι
πως ένας τέτοιος γλυκός πειρασμός
               μου σκλαβώνει το πνεύμα

αύριο είπα δεν θα ξανάονειρευτώ

άκουσε με, η μοίρα, μας προκαλεί
               μα εσείς προσκυνάτε
ξέρω έχεις κι εσύ όνειρευτεί
               και το μέλλον κοιμάται

αύριο είπα θα σκοτώσω τον θεό